شهید غلامحسین عطائی
هر نفس آواز عشق میرسد از چپ و راست – ما به فلك میرویم عزم تماشا كه راست؟ – ما به فلك بودهایم، یار ملك بودهایم – باز همان جا رویم جمله، كه آن شهر ماست
شهید غلامحسین عطائی فرزند میرزا علی، در اول فروردین ماه سال ۱۳۴۴ در منطقه میانکوه شهر امیدیه، در خانوادهای محروم و مذهبی، چشمان خود را به روی دنیا گشود و باعث شادی پدر و مادر به عنوان فرزند دوم شد.
شهید دوره تحصیلی ابتدایی و راهنمایی را در میانکوه پشت سرگذاشت. دارای چهار برادر و یک خواهر بود که صفا و صمیمیت جلوه زیبای خانوادهی شهید عطایی بود.
برای گذراندن دورهی دبیرستان مجبور بود از میانکوه به امیدیه بیایید و در هنرستان شهید اتابک مشغول تحصیل شود، روزانه طی این مسیر و کمبود وسیلهی حمل و نقل، کار تحصیل را برای او و دیگر دوستانش سخت میکرد.
شور و اشتیاق او برای اعزام به جبهه، هنگامیکه شنید دشمن بعثی تا دروازههای شهر خرمشهر آمدهاند، وصفناپذیر بود. اما سن کم به او اجازه حضور در جبههی نبرد را نمیداد. درس و مشق را تا پایه اول دبیرستان ادامه داد، مدتی در جهاد سازندگی مشغول به کار شد و سپس عازم جنگ شد.
بارها از زبان مادر ایشان شنیده شد که غلامحسین از او خواسته بود، دعا کند که فرزندش عاقبت بخیر و شهید شود. شهید عطائی همیشه حرص و ولع حضور در جبهه و مبارزه با دشمن بعثی را داشت تا اینکه در عملیات والفجرمقدماتی در گردان انشراح به عنوان رزمندهای خستگیناپذیر شرکت کرد و در شب ۶۱/۱۱/۱۸ در منطقه شیبمیسان بر اثر اصابت گلوله دشمن به شهادت رسید و پس از سالها پیکرش در تاریخ ۷۳/۱/۲۳ پس از تفحص و شناسایی درگلزار شهدای میانکوه در میان بدرقه باشکوه مردم به خاک سپرده شد. روحش شاد و یادش گرامی.